Sunday, 25 June 2017

Negotiosi dies

Heri nihil scripsisti, nam otium mihi defuit ut exararem sententias. Nunc enim cum magistrum litterarum latinarum adiuvo ad librum edendum, ut satis indicavi in praeteritis commentariis, tum magistrae cuidam artis paleographicae auxilium do ad corrigenda invenienda in quodam codice. Idcirco dies mei adeo sunt negotiosi, ut vix possim horam invenire unam ad latine legendum.

Nihilominus, sicut meus est mos, cotidie conor X perlegere paginas; his diebus fruor secundo libro de arte rhetorica a egregissimo omnium oratorum scripto. Ne diutius vos morer, titulus huius operis est 'De Oratore' et scriptor, ut patet, fuit M. T. Cicero. Nec me oportet virtutes huius praestantissimi viri hic exponere, bene enim intelligitis quam elegans fuerit. Quare nunc ad laetiora pergam - narranda mihi videntur nonnulla de patre meo.

Difficile tamen est locum invenire, unde meum laudare genitorem incipiam. Me amat, etiam cum et odiosa et ingrata videar. Litteras saepe ad me mittit et benignas et blandas; secundum eum et formosissima et callidissima sum puellarum omnium, quae nunc vivunt atque olim vixerunt in hoc orbe terrarum. Insuper munera persaepe dat mihi, quae valde placent; heri accepi ab tabellario quoddam machinae genus, quo uti possum ad calorem mitigandum. Ex quo exemplo videtis quam sapiens sit meus pater, qui praebet dona non modo pretiosa sed etiam utilia. Infeliciter non in iisdem aedibus habitamus; immo villam habet ille in urbe Melbourniensi, ubi vivit cum catulo pulcherrimo meo. Ecce bestia, ecce delicia:


Ex imo corde patri gratias ago, quod cum catulo cotidie ludit nec umquam queritur de suis laboribus. Mihi quidem constat haud esse facile tale animal cum diligere tum pascere. 'Tale' dico, catulus meus enim cum iocosus tum ferox videtur; ei maxime placet post aves infantesque summis viribus currere. Qua de causa etiam necesse est patri post catulum currere, ne parvuli mordeantur.

Nisi fallor, philosophus praeclarus, Emmanuel Kant, quondam ita scripsit: 'Qui amat animalia quoque se benignum hominibus praebet.' Huic sententiae maxime assentior, et valde gaudeo, quod patrem habeo bonum, prudentem, munificentemque. Eum amo, diligo, atque honoro, vosque exhortor, carissimi lectores, ut tuos colatis genitores. Ceterum si vobis sint liberi, precor ut eos defendatis diligentissime ab ictibus saevae Fortunae.


Friday, 23 June 2017

Colloquium inter pristinos amatores

Tertia vigilia

- Germanice, quomodo vales?

- Salve, amica. Res se bene habent. Et tu, valesne? Quid facis Londinii?

- Valeo quoque. Adiuvo meum magistrum ad librum edendum, et scholas audire soleo de latina lingua.

- Utinam e civitate Melbourniensi discedere liceat mihi!

- Si tibi placet iter facere, curnam domi manes?

- Otium non est mihi. Attamen volo fieri cantor. Scis enim...

- Scio te pulcherrime cantare.

Annum agens sextum decimum aetatis meae te vidi prae fenestra nitentem. Digitis suavissimis tetigisti lyram et - ecce musica. Carmen dulce praebuisti mihi spectanti, sed nihil audivi, nihil, inquam, praeter venarum pulsum. Et capillos tuos aspexi rubros, micantes, fulgentesque luce solis, quae se effundit super tuum caput tuosque humeros.

- Amica?

- Quid dicis?

- Nihil.

- Profer tamen quo velis ire ad carmina canenda.

- Novum Eboracum petendum'st, ut videtur. Ibi potero, si omnia bene evenient, in scaenam prodire. Intelligis enim magnam esse copiam theatrorum in illa civitate.

- Spero fore ut tibi eveniat prospere. Ne enim mentiar, admirabar valde atque adhuc admiror tuum ingenium. Vocem habes egregissimam. Si certior facta essem te in theatro cantare, certe advenirem ut te audirem.

Te olim audivi lacrimantem. Nocte te inveni in horto cuiusdam amicae, ubi erat convivium. Procul vero ab aliis epulantibus collocuti sumus. Dedisti mihi poculum aquae vitae, quod exhausi, et statim maximus calor emanavit ex fonte animi ad membra mea. Te manibus trementibus mulsi - vix autem ausa sum basia tua, mille basia, basia gratissima, accipere labris rubentibus. Posui tamen corpus fatigatum in tuo amplexu, et diu in herba iacebamus. Quamquam tenebrosa erat nostra latebra, vidi lacrimam sponte fluentem e oculo dextro tuo, oculo illo caeruleo. Rogavi 'quid gemeres', non autem mihi interroganti respondisti. Deinde meam tunicam arripuisti atque amavimus. 

- Gratias tibi ago. Spero quoque res se ita habeant.

- ...Germanice?

- Nunc eo dormitum. Vale, amica.

- Germanice, paulisper mane. Indigeo te.

- ...

Numquam, Germanice, in hac vita tantam voluptatem rursus capiam, quantam tecum sum adepta. At nunc facti sumus tamquam alieni. Silentium nos opprimit. Taces, et me petentem fugis; fugis, et me tacentem relinquis. Taceas tamen, dum mei memineris. 

Thursday, 22 June 2017

Richardus et Mortulus

Ignoscite, lectores, mihi, quod titulum alienissimum scripsi - nescio quomodo optime possim 'Rick and Morty' latine reddere. Attamen volo vobis plura de hoc spectaculo tradere, cum placeat mihi maxime id videre. Nullam enim inveni pelliculam hac hilariorem lepidioremve. Ecce meum computatrum, quod nuper ornavi imaginibus personarum huius comoediae:


Fortasse etiam videtis poculum in mensa positum, in quo vinum et rubrum et hispanicum invenitur. Nuperrimis in commentariis dixi, nisi fallor, me numquam iterum esse bibituram; at nihilominus libet mihi varia genera vinorum gustare. Sumne debilis? Certe. Habeone animum infirmum? Profecto, hoc fateor. Noli tamen ex meis manibus pocula plena gaudii efferre - aperte dico me esse bibacem, vivo enim secundum meam naturam, quam Deus mihi dedit. Cum enim ab ineunte aetate matrem ebriam spectavissem atque incensa essem studio bibendi...Sed haec hactenus; iam satis de mea infantia exposui. Nunc ad rem pergam.

Cur spectaculum amo Richardus et Mortulus? 'Enumerem causas', ut verbis Guilielmi Shakespeare, poetae maximi Anglorum, utar:

Primum dicendum est meum avum me parvulam docebat, quemadmodum Richardus nepotem Mortulum saepe ad cognoscendam scientiae viam ducit. Insuper mater Mortuli, cuius nomen est (Eliza)beth, odit suum maritum neque scit quid sit liberos diligere...ut mihi plane videtur, hoc spectaculum cum facta Mortuli narrat tum mea.

Quid plura? Vos exhortor ut hanc spectes comoediam, quae etiam vocari potest 'tragoedia', quoniam nulla persona felix est; omnes immo cruciantur diversis doloribus. Richardus nimis sapiens est, quam ob causam male valet apud stultos homines; Mortulus nullos habet sodales. Aestas, soror Mortuli, cuius nomen anglice redditur 'Summer', maximo cum taedio tempus terit, et pater eorum non modo imbellis sed etiam nequissimus videtur. Dolor, inquam, dolor me conturbat, quapropter mihi placet videre dolentes. Nemo enim vult solus lacrimare.


Tuesday, 20 June 2017

In vacuo pectore regnat Amor

Quis est H.? Placeret mihi virtutes eius coram vobis laudare, si facultas mihi esset bene scribendi. Quae infeliciter deest, nec scio quisnam terrarum possit verbis hunc virum humillimis describere. Si viveremus aevo priscorum Romanorum aureo, certe crederetur eum esse filium Bacchi lepidissimi, quoniam et iocabundus et blandus videtur; quandocumque cum eo colloquor, rideo cacchinoque. Cognomen eius verum, ut patet, non est H, sed eum ita voco, natus enim est in quadam terra, cuius nominis prima littera est H - nunc fortasse scitis unde venerit. Nunc autem sicut ego Londinii habitat et res gestas discit.

Timeo ne discipuli eiusdem universitatis, qui legunt meas sententias, quis H. sit rimentur. Qua de causa praetermitto multa; omnia tamen, quae trado, vera sunt. Amo oculos eius caeruleos - ut videtis, hoc genus oculorum maxime mihi placet - et pallidas genas. Digitos habet longissimos vocemque melle dulciorem, quae pervenit ad aures audientium atque eos delectat. Insuper admiror eius nasus, qui cum perpulcher tum prominens est. Ceterum laudanda sunt bracchia candida, quae paene 'marmorea' videntur. Fateor eum haud esse virilem, at immo mollem, placidum, amabilemque. Attamen vir est, atque in sanguine eius vis turbida fluit, quae allicit mentes mulierum.

'Mulierum' dico, quamquam nescio utrum amica sit ei necne. Credo eum esse caelibem, nulla enim de amica locutus est. Nihilominus metuo ne iam ab alia ametur, et vereor ne me repudiet postulantem: ob quem metum timida ac tremens litteras ei heri misi. Ut puto, me decet gratias agere diis, cum responsum benignum ex illo desiderato acceperim. Minime tamen mihi licet eum videre tangereve, quoniam iter in aliam terram nunc facit ad discendum. Neque vobis, lectores, quaerendum est ubi hac aestate vivat. Mittam hoc, relinquam hoc, tacebo, inquam, de hac re, ne casu ostendam in his commentariis quem vehementissime amem. H. enim scit me latine scribere, et fortasse iam hanc paginam invenit; forsitan etiam haec verba plena cupiditatis libinidisque nunc legat.

Castiganda videor. Scitis me paucis mensibus ante alterum adulescentum amavisse, quem T. appellare soleo. Etiam nunc eum concupisco, neque possum unum praeferre alteri. Nihilominus didici me frustra post T. cucurrisse, cum me nequaquam amaret neque umquam fore ut me amet. Spero autem H. amorem erga me in suo sinu esse nutriendum; eum igitur conabor mihi allicere, pectus eius enim adhuc, nisi fallor, vacuum est - et Amor nisi in vacuis pectoribus nusquam oritur.

Sunday, 18 June 2017

Tabernarius sapientissimus

Hodie bene mane surrexi et ientaculum sumpsi; tunc perlegi X paginas operis Sallustii de coniuratione Catilinae, quod maxime mentem delectabat, atque ad tabernam ivi ad vinum bibendum. Tabernarius mihi dedit potionem novam, quam libenter gustavi et, ne mentiar, exhausi. Madida vino coepi de meis amatis loqui:

"II adulescentulos amo, quorum neuter me amat. Quam ob rem minime, ut plane videtur, debeo eorum causa animum sollicitare meum, sed adeo concupisco eos ut nonnulla dicenda sint mihi de ambobus. T. prudens est; eleganter loquitur atque amicos semper adiuvat. Benignissimum se praebet humilemque erga omnes. H. minus sapiens videtur...sed nihilominus mihi placent verba eius, quae risum excitant. T. habet oculos nigros; H. caeruleos. T. animum adicit litteris; H. carminibus. Hodie maxime cupio ad H. litteras mittere - nescio cur, attamen volo eocum colloqui."

Tabernarius hanc orationem audivit mihique consilium perbonum dedit. "Noli," inquit "puellula, litteras mittere pueris, cum ebria sis. Iam II pocula exhausisti. Quam ob rem minime nunc debes amorem fateri. Te oportet rationem, non sensum, sequi, et nihil magis mentes infirmat debilitatque quam aqua vitae. Desine igitur petere amantem; poteris H. cras arcessere, si placebit. Nunc vero cum quiescendum tibi est tum tacendum."

His auditis, gratias maximas statim tabernario egi. Ut enim scio, temere persaepe magna in pericula cado. Itaque necesse est mihi opportuniores exspectare occasiones, nec me decet puerili modo post amatos currere. Tabernarius hodie non modo mihi praebuit vinum, sed etiam sapienter me docuit ut essem tranquillior. Neque sapientis est vinum sumere, potiones enim linguas solvunt membraque reddunt languida.

Hodie igitur ultimum poculum bibi: 'ex nunc', ut iurisconsulti solent dicere, nulla potio praeter aqua intrabit in meum os. Mater Augustini, cuius nomen fuit Monica, etiam amabat vinum, sed Deo adiuvante desiderium hoc immane superavit et facta est cum sobria tum callida. Credo igitur me etiam posse vincere fortitudine aviditatem bibendi. Adiuvate me, lectores; si me bibentem videbitis, excipite e meis manibus poculum!


Friday, 16 June 2017

Cur debemus masturbari

Anno praeterito, lectores, satis demonstravi quare possemus sine peccato masturbari. Ecce sententiae meae. Nuper autem certior facta sum non modo licet nobis masturbari, sed etiam nos oportet hoc modo voluptatem quaerere. Fortasse vero requiritis curnam de hac re scribere velim; creditur enim a nonnullis puellam haud decere talia verba exponere. Consilium tamen cepi de hac re disserendi, quoniam mihi difficile videtur sententias latine scriptas invenire, in quibus scientia potest disci libidinis mulierum. Ceterum censeo veritas semper in medium deducenda est, quam ob rem conor pro mea parte omnia, etiam cum me sane pudeat referre, vobis exponere.

Ne longa sim, statim pergam ad rem. Persaepe masturbor, et credo vos quoque solere sic libidinem sedare. Omnes et senes et iuvenes, et mulieres et viri, ut saltem videtur mihi, cotidie ita peccant. Nec debeo vocabulo uti 'peccare', cum bene sciamus nihil mali inesse huic voluptatum fonti. Volo tamen certis verbis dicere omnes homines masturbari, quam ob causam minime nos oportet hanc tegere consuetudinem pudore vel etiam improbare, moderata modo sit.

Insuper cum necesse est nobis aperte et plane de hac re colloqui, tum debemus totiens masturbari, quotiens corpora nostra postulant oblectationem. Ut enim philosophi dicebant Stoici, vivendum est secundum naturam. Nemo autem potest verba naturae audire, ut ita dicam; immo opus est nobis animadvertere nostros affectus, ut reperiamus quonam corpus indigeat. Quippe unusquisque homo ex affectibus intelligit quota hora cenandum sit quandoque obdormiendum. Eodem modo, ut sentio, debemus tempus eligere ad masturbandum; corpora enim mortalia cum cibo egent tum delectatione, suavitate, iucunditateque. Et quid magis placeat animis hominum, rogo, quam voluptas haec Veneris?

At fortasse etiam nunc mihi dicitis: "Deus vetat." Vetatne? Immo Deus vult, cuius consilii rationem infra exponam. Si pater et animalium et rerum nos praeter omnes mortales amet, nonne liceat nobis libidinem satiare fruique voluptatibus naturalibus? Certe igitur, inquam, debemus maturbari, nam Deus fecit homines desiderantes, concupiscentes, amantesque; et libido et ratio datae sunt nobis, quibus uti possumus ad summam voluptatem petendam sine auxilio aliorum. Quapropter minime nos oportet, quemadmodum bestiae faciunt, pruriginem libidinis mitigare coram omnibus. Immo scimus (et debemus) domi masturbari ut naturale desiderium consedemus.

Quid plura, amici, dicenda videntur? Masturbandum est nobis, ita enim mentes excitatas turbatasque reddimus mitiores ac tranquilliores. Ceterum debemus masturbari, hoc enim modo sine peccato periculove licet nobis voluptatem adipisci. Itaque vos exhortor, carissimi lectores, ne umquam desinatis libidinem naturalem satiare manibus tuis, cum haec consuetudo maxime prodsit corporibus.
Ut finem faciam horum commentariorum verbis Ovidii, magistri artis amatoriae optimi:

Cum loca reppereris, quae tangi femina gaudet, 
non obstet, tangis quominus illa, pudor. 

Wednesday, 14 June 2017

Disce disce sine fine!

HORA OCTAVA POST MERIDIEM a.d. XVIII kal. Iul.

Hodie nullas litteras latinas scripsi, nam totum diem egi artem discendo palaeographicam. Scholae aestivae adsunt; multi discipuli multaeque discipulae his diebus in bibliotheca universitatis Londinii audiunt lectiones ut augeant eorum facultatem legendi. Quamquam difficile est, ut fortasse scitis, sententias ab hominibus medii aevi exaratas intellligere, haec ars nihilomimus magnopere - et fortasse nimis vehementer - mihi placet. Sed redeundum est mihi ad libros codicesque; cras plures exponam commentarios. Vale nunc, lectores!

HORA SECUNDA (id est hora septima ante meridiem) a.d. XVII kal. Iul.

Maxime fatigor, heri enim incepi carmina Ovidii, quae vocantur 'Amores' legere, et adeo mihi placebat primus liber horum versuum ut nollem deponere codicem et dormitum ire. Quod, ut satis scitis, paene numquam accidit mihi, cum malim prosam orationem quam carmina legere. Nihilominus Ovidius meum carpsit mentem, quam ob rem sentio me vehementissime ad opera eius trahi, quemadmodum vehemens vis ventorum movet atque etiam eradicat arbores fructibus florescentes.

Quippe vesperrima nuperrima versabar in turbine verborum, ubi vidi Ovidium ante ianuam stantem ac clamantem: "Excute poste seram!" Quo audito, festinavi ad mandatum implendum ut vatem admitterem praeclarum. Quam ob causam sententiae eius penetraverunt usque ad recessus animi, et credo me Corinnam pulcherrimam quoque aspexisse tetigisseque, cum legerem syllabas perlepidas.

Sed haec hactenus; nolo tempus exiguum, quod mihi est ad scribendum, terere ad carmina Ovidii describenda. Quis enim nostri saeculi potest verbis rudibus aequare vocabula illius poetae, qui cum sententias tristes praebuit lectoribus tum edidit laetiores? Is enim dixit in eodem libro et 'Flete meos casus' et 'Forma papillarum quam fuit apta premi'. Ex quibus exemplis potestis intelligere hic magister scriptorum amavisse et risisse ac lacrimvisse, cum viveret tempore Augusti imperatoris. Itaque vir perfectus, ut ita dicam, erat, et omnia genera affectuum erant in suo corde turbatissimo. Sciebat quidem quid esset et amari et amare.

Quapropter hoc dicendum videtur: quamquam antea semper dicebam me odisse carmina omnia, Ovidius me docuit ad hoc genus litterarum legendum. Vergilius, inquam, etiam cum magistris sit optimus poeta, numquam me discentem invasit suis fabulis; Tibullus Propertiusque magis placuerunt, sed nemo, ut saltem duco, potuit, potest, poteritque superare Ovidium. Hic enim minime de sua Corinna scribebat, sed de nostris Corinnis. Omnis homo habet suum proprium amatum. Quamquam abhinc MM annos incepit prae mensa sedere et versus pangere, tamen nescio quo modo omnes amatores omnium saeculorum depinxit. Legite igitur, lectores, Amores Ovidii, qui bene intellegebat quid esset cruciari libidine.