Saturday, 21 October 2017

De instrumento alienissimo

Hodie multum didici de instrumento musicae cum alienum tum mirabile, quod 'Theremin' vocatur, quod nec manibus nec ore psallitur; digitos vero movet cantor in aere et ita carmina ex nihilo (ut mihi saltem videtur) statim oriuntur. Ecce pellicula, in qua aspici audirique potest vir ille summo ingenio, qui primum hoc instrumentum fecit. Nisi fallor, ruthenicus fuit, et anno secundo post res suae patriae 'Theremin' coepit psallere. 

Cuius instrumenti vocem difficile est, ut credo, verbis depingere; quod autem cum primum audissem, credebam quandam mulierem simul lacrimavisse ululavisseque. Alii opinantur vocem Thereminis esse plenam tristitiae, sicut vagitus infantium, et alii etiam credunt nefarium esse illum sonum paeneque nocentem, nam angorem excitat in animis audientium. Dicite mihi tamen quid sentiatis de hoc rarissimo instrumento, quod - ut fama vagatur - haud facile psallitur, possunt enim musici neque nervos neque harundines videre, cum conantur sonum educere. 

Maxime tamen cupio discere hoc instrumentum tractare, ut carmina mellifluentia faciam ex aere, perinde ac si essem quaedam divina nympha in aethere musicam praebens mirandam mortalibus. Ut tamen didici, illud non emitur nisi magno pretio, atque insuper nescio unde veniat magister ubive inveniatur, qui me doceat modum psallendi; quas ob causas aequo animo spes discendi videtur deponenda. Ceterum otium mihi deest non modo ad novum instrumenti genus psallendum sed etiam ad latine scribendum; ut fortasse scitis, heri ne unum quidem verbum scripsi, quoniam necesse fuit mihi pro magistro laborare litterasque graecas legere. 

Si autem velitis plura discere de hoc instrumento, en spectandum vobis! Mulier illa peritissima simul voce sua cantat sonumque pulchrum (licet vero insolitum) Thereminis elicit e corpore instrumenti digitibus doctissimis necnon elegantissimis, qui carpunt aerem quemadmodum saltatores videntur vehi ventibus necnon in spatio illo inter terram ac caelum volare vel enim suspensi funibus caecis in aethere summo pendere: 

Wednesday, 18 October 2017

De circulo decimo

Matri dixi me esse aegrotam febreque calere. 'Cur' inquit 'repentino morbo laboras?' Respondi his verbis: 'Nam cotidie disco laboroque nec ullum momentum otii mihi est ut quiete fruar.' Veram causam tamen, ut soleo, occultavi. Aegroto, non quia fatigor, sed quia eum desidero. Immolarem, inquam, meam dextram in flammibus tartareis si, hoc pretio dato, possem cum eo loqui. Capillos pulchros traherem si mihi calvae liceret eum videre; faciem unguibus saevissimis lacerarem ut moriens eum tangerem digitis trementibus maculatisque rubro sanguine...sed haec hactenus, nec placet amplius de talibus tantisque malis scribere.

Scio enim me haud oportere ita affectibus animi pravis indulgere. Non dubium est quin eum amem, sed me decet discere sine eo verbisque eius vivere. Discendum est, atque etiam legendum, scribendum, laborandum; cum autem conor animum adicere litteris, labuntur sententiae et vocabula in diversum currunt, sicut oleum aureum ex ore amphorae aperto profluens; mens tota caligine occluditur, ne cogitationes utiles praebeat mihi significationes verborum quaerenti. Oro, at vox mihi non clamat ad deum sed ad daemones amoris, qui ossa mea verberant baculis ferreis crudelissimisque membra mea tormentis cruciant.

Opinor me esse spretam a Deo spirituque sancto necnon beatissimis angelis, qui me dolore tortam relinquunt, ut in perpetuum comedant corpus meum concupiscentiae flammae, dum virus Cupidinis vipererum me delirantem ad nefanda impellit: exspecto amatum meum, quem non mihi datur videre, attamen in somnis os eius osculis tego, necnon manibus eius basia mille do. Oritur dies, et spes mea fallitur, attamen nequeo spem vanam penitus deponere. Aquam bibo veneno pollutam, cibum fastidio, odi concursum hominum, omnes alii enim videntur me feliciores; cubiculo in atro sedeo, cum desint mihi vires ad ambulandum vel etiam ad loquendum.

Taceo remotissima ab omni cultu humanitatis, ut ita dicam, et sentio me ex muliere fieri animal stultum ob amorem illicitum. Cum mugitibus bestiarum lacrimae meae miscentur, et sol ipse fuscus redditur. Dum vero haec mala mihi accidunt, amor meus nimia voluptate gestit. Die inter adulantes facit lucrum, et nocte alteram puellam permulcet iuxta se in thalamo iacentem: cenat, cantat, clarissimum caeruleumque cernit caelum. Mihi autem est nullum caelum: immo lumina teguntur gemina tenebris libinidis diris.

Monday, 16 October 2017

Mundus totus est scaena

Negotium me oppressit. Me oportet et capitulum libri de legibus universitatum medii aevi scribere et graecas litteras discere necnon akkadicas et latinas scribere sententias et tractatum exarare de carminibus Homeri Hesiodique et anglice nonnulla capitula de rebus gestis latine scripta reddere et opusculum una cum magistro de stigmatibus perficere - vel potius 'incipere' dicam, cum verba mea ne excogitata quidem, nedum scripta, sint: sentio me esse deprehensam turbine ventus ferocissimi, ex quo fugere non licet; dum queror, plura munera accipio, pluresque litteras, quae ruunt in me dolentem ac pugnantem sub pondere librorum legendorum.

Nolo tamen diutius lamentationibus meis vos taedio cruciare, quam ob rem pergam ad laetiora; scribendum videtur mihi omnibus de viris, quos amo aut amavi. Faciam igitur recensionem amatorum. Credo me adhuc T. amare, non autem concupisco eum; immo vero eum velut fratrem diligo. Quod ad 'eum' attinet - cuius nomen nefas est nuntiare - doleo, cum nunc maxime procul a me vivat, sed etiam gaudeo, quod sentio me esse liberatam cogitationibus invitissimis, quae me antea torquebant. Fortasse igitur discussus eius bonus fuit mihi. Romanum nonnumquam in bibliotheca legentem discentemque video, quem nec amo nec odi, cum nec mihi placeat nec noceat.

Nescio quid his diebus faciat M. nec velim facta eius cognoscere. Etiam oblita sum Caroli gallici, cuius mater est comitissa (licet Belgica), paterque argentarius dives. Amicus alter, quem P. appello meis in commentariis, qui et amicam habere volebat et varias puellas seducere, expulsus ex universitate coactus est in patriam reverti. K adhuc habitat cum monachis suo in coenobio, nec puto me rursus hac in vita esse visuram eum, qui quondam fuit peritissimus discipulus, suavissimus amicus, lepidissimusque adulescentulus. Nonnumquam amici mihi litteras mittunt dicuntque Germanicum novum carmen edidisse, quae libenter audio, in musica ipsa enim quaedam dulcedo me delectat.

Puto me praetermisisse nonnullos, sed iam satis de hac re scripsi, ut saltem iudico; veniunt enim pueri, et discedunt raptim, ut minime possim omnium recordari corporum, vocum, facierumque: in somnis unum aut alterum video, sed vigilans ne nomen eorum quidem teneo in animo. Videtur nos mortales esse omnes histriones, qui currunt citissime in theatrum vitae, ubi vehementissime ab spectantibus plauduntur, at denique post breve temporis spatium in auras diffugiunt, nec amplius conspici possunt.

Saturday, 14 October 2017

Arx excelsa

Heri ne unum poculum vini quidem bibi! Maxime laetor, didici enim me non oportere cotidie bibere; immo sine vino melius valeo. Quamquam aegroto fervidaque febris me invadit, sentio tamen animum meum minus esse obscurum et, ut ita dicam, ponderosum: sicut in caelo sine nubibus, volitant in mente purae cogitationes pinnis aureis, micatque fulgore cor meum liberatum ebrietate. Colores aspicio mundi, virides campos, vias nigras, necnon album solis lumen, quod repit per aethera sistitque prae fenetris aedium. Paginae etiam libri, quos manibus tractor, candidiores videntur quam antea fuerunt; lego litteras venustas atrasque, verba facilius intellego, et spes nova oritur ex affectuum suavitate.

Spero me numquam iterum esse bibituram, sed satis scio me vivere in daemonium pessimorum potestate, qui mox me rursum ad pocula cogant. Sussurant enim voce mellifluo iuxtra aures mihi, "bibe bibe bibe" dicentes; et quamquam curro huc atque illuc, nequeo fugere ab eorum manibus. Me sibi trahant suadentes peccata, et turbidus animus mihi mandata mala sequitur sine haesitatione, nequeo enim - vel etiam nolo - resistere temptationibus exemplumque imitari Christi, quem Satanas ipse non potuit adlicere ad vecordiam. Esuriens enim panem vidit beneolentem, et tamen abstinuit, sitiens aquam repudiavit inimicam. Respuit gloriam terrenam ut adipisceretur aeternam civitatem Dei. 

Ex meis verbis plane videtis, lectores, mihi maxime placere opus S. Augustini de civitate illa aeterna, in qua non est vinum, sed veritas; non ebrietas, sed elemosina; non morbus, sed maiestas. Quamquam igitur in haec vita crucior tantis malis, quae et animum debilitant et corpus, credo tamen me mox - quam enim breve est nostrum temporis spatium in hoc orbe terrarum! - una cum omnibus hominibus esse visuram verum gaudium, quod aeternum est, nec secum ullum affert vitium. 'Omnibus' dixi, puto enim si Deus sit, non dividat populos gentesque; omnes et boni et mali, et Christiani et Iudaei, sub sole misericordiae laetabuntur summa in pace. Ex eodem vitae fonte non rivales sed amici gignentur, qui caelestium paradisum implebunt carminibus dulcissimis: ibi non audientur voces daemonium, 'Bibe bibe bibe', sed angelorum: 'Ama, ama, ama.' 

Quippe amabo cum Deum tum me ipsam, nec ullum vini poculum sumam, non modo quia vinum non erit in civitate Dei, sed quia quietem adipisci potero sine veneni auxilio. Habebo cubiculum magnum in nubibus, circum quod ponam bibliotheca mea, et circum bibliothecam hortum pulcherrimum ac floribus consertum: quae arx aurea nec turribus nec muris defendetur, nulli enim erunt latrones nequissimi: mali reddentur boni, bonique optimi, et optimi - quis vero est optimus mortalis? - magis optimi, si fieri possit: at potest, inquam, fieri, nam omnipotens est Deus, qui regit animos viventium mortuorumque corpora resuscitat nunc atque in aeternum. 

Thursday, 12 October 2017

Pauperrima puella

Hodie ad librariam tabernam ivi et elegi opus de lingua accadica, iam diu enim volo hunc sermonem discere. Cum autem conatus esset tabernarius mea tabella (anglice credit card) uti, dixit mihi se nullam pecuniam accepisse. 'Quid?' rogavi, 'Nonne accipis tabellas?'

'Accipio,' inquit, 'non autem tuam. Vide, non licet mihi pecuniam ex hac tabella sumere.'

'Ignosce mihi. Nunc eo ad argentariam ut nummos accipiam, quibus queo librum emere.' In argentaria vero certior facta sum mihi esse nullam pecuniam - ne unum nummum quidem - quam ob causam commota sum valde. Continuo patrem appellavi, cui - ut verum dicam - haec repentina calamitas haud placebat, at nihilominus pollicitus est mihi se quam citissime esse missuram ad me pecuniam. Statim igitur arcessivit argentarium suum, ut me adiuvaret, argentarius autem negavit hoc fieri posse, cum argentaria esset iam clausa.

Hic igitur sedeo omnium pauperrima mulierum. Feliciter magnam cibi copiam domi habeo, et soleo ambulare ad universitatem, non curru tramineve vehi; itaque pecunia nunc minime indigeo, et - nisi quid praeter spem accidat - a patre auxilium aequo animo exspecto. Fortasse debebo ita vivere usque ad diem Lunae, argentarii enim nullum negotium faciunt diebus Saturnis Solisque. Panem comedam, domi manebo, librosque legam: haec voluptates enim facile adipiscuntur sine pecunia. Duae tantum amphorae vini mihi sunt, quam ob causam debebo moderate bibere, ne relinquar sicca in solitudine, ut ita dicam.

Fortasse requiritis (et recte!) curnam pecunia mihi desit. Pater enim nonnullis ante diebus mihi dedit sacculum nummorum plenum, sed opes maxima temeritate prodegi libros vetustos comparando. Minime igitur me decet, ut saltem opinor, de paupertate queri: pecunia necnon tranquillate animi fruebar, nunc vero nihil restat mihi praeter codices pulcherrimos angoremque mentis, timeo enim ne quid mali mihi inopinanti accidat. Omnia caduca videntur, cum nullam pecuniam habeam mecum; sentio mundum ipsum esse hostilem. Quapropter vos, lectores, precor ut oratis pro me: enses paupertatis mihi imminet, gladium egestatis, telumque necessitatis. Me maxime paenitet factorum.

Tuesday, 10 October 2017

Cur vinum bibo?

Hodie casu cecidit mensa parva, in qua erat lagoena vini rubri sapidissimique, quam ob rem sparsum est pavimentum atrii latice colorato; vinum effusum est sub meis pedibus, quemadmodum fontes sanguinis Troianos per campos aevo illo aureo fluxerant. Etiam est fractum poculum pulchrum vitreum, ex quo bibere soleo; ex qua calamitate didici me non decere tantum vini bibere, quantum, ut verum dicam, sufficiat omnibus misellis militibus, qui - proeliis pro Helena pugnatis - nunc iacent sub terra aridissima. Debeo igitur minus vini bibere, ut plus mihi valeant ratio, animum, mensque. Discendum est, non bibendum...attamen cum dolores ineffabiles surgant e medullis, nihil magis cupio quam poculum plenum veneni; et quoniam non licet mihi venenum bibere, vinum - quod etiam est noxium - libenter sumo.

Ut videtis, lectores, satis scio quam perniciosa sit illa pestis, quam cotidie ex amphoris in pocula effundimus, atque ex poculis accipimus apertis faucibus. Nolo his in commentariis verbis uti Senecae minoris, cum magis placeat mihi propria verba fingere ad peccatum meum exponendum, attamen recte videtur enumeravisse mala vini. Quo sumpto, mens tardescit, oculi natant in ore rubente, gliscit perturbatio animi, tremescuntque digiti: torpor oppressit membra, ratio redditur debilis infirmisque, necnon excitantur affectus: ira, lascivia, atque etiam tristitia sequuntur pocula repetita, et ipsa ebrietas crapulam horribilem parit. 

Cum igitur mala vini non modo intelligam sed etiam latine describere possim, curnam paene cotidie innumerabilia pocula exhaurio? Nonne taedet me tanta ac talia mala pati? Certe taedet, sed etiam quoddam remedii genus est vinum, sine quo nequeo obdormire, quiescere, vel etiam pacem - licet modicam, licet magno damno consecutam, licet fugacem - attingere. Bibo, ne crucient me anxietas angoresque animi, sed etiam crucior, nam nimis bibo et aegre valeo. Morbida quaedam vis me impellit ad bibendum, quae consuetudo affert morbos graves mihi. Ex imo corde volo finem bibendi facere, sed manus mandatis mentis minime oboediunt, at immo tangunt amphoras, tollunt poculum in os, necnon petunt etiam atque etiam venenum mihi periculosum.

Existimo tamen me mentiri, manus enim non sunt culpandae, sed libidines effrenatae saevaeque, quae ratione non temperantur mea. Duplex quidem, ut scripsit Cicero, est vis animorum atque natura; quarum una in appetitu invenitur, atque altera in ratione. Sed patet utramque vim mei animi esse in appetitu neque reperiri in profundis mentis locis ullam vim rationis, quae me sitientem possit deducere de poculis ad libros. Quo tandem vertendum'st mihi? Omnes viae insidiis struuntur. Si igitur habeatis, lectores, honesta salubriaque consilia ad sobrie vivendum, scribite ad me, precor, ne diutius in laqueo tenear. 

Sunday, 8 October 2017

Iniuria perpetua

Hodie fabulam Antonii Burgess perlegi de Christophoro Marlowe, scriptore sui saeculi egregissimo - credo enim eum lepidiorem quam Guilielmum Shakespeare fuisse - qui infeliciter (sic semper optimis!) immaturae morti obivit. Cuius libri titulus est 'Homo mortuus in Deptford'; nolo finem fabulae hic proferre, cum fortasse velitis opus legere, attamen opinor omnes iam scire Marlowe esse ferro necatum in quadam taberna...nec mirum, cum solebat pugnare suosque inimicos ad iram excitare.

Vir ille summo ingenio praeditus semper versabatur in periculis, cum esset non modo scriptor sed etiam spectator. Ceterum malebat voluptates Veneris cum viris petere quam feminis; quamquam nunc scimus hanc praepositionem non esse malam, at immo naturalem felicemque, homines inscientes istius aetatis credebant hoc amoris genus esse improbum, falsum, necnon impium. Patet tamen eorum odium non ortum esse ratione cogitationeve sed stultitia summa, nam nullum bonum in hoc orbe terrarum innocentius amore est: nullum itaque amorem exprobrare debemus.

Quod ad amorem attinet, hodie maxima tristitia cor meum implevit, quoniam certior facta sum me magis eum amare, quam ille me amat: maximus dolor, ut saltem credo, ex tali iniquitate nascitur. Peto eum, et nescit me petere; appello eum, et voces aliarum feminarum malit audire. Etiam si nuda coram illo viro staret, vestimentis detractis, haud animum ad me adiceret at immo statim discederet in amplexum alterius mulieris (forsitan etiam me formosioris). O iniustam Fortunam! Aggregatum amorem habeo meo in animo, quem volo amato homini dare, ille autem nolit hoc donum diligenter ac diu paratum accipere.

Sed haec hactenus. Possem, si ita placeret mihi, diutius queri de hac re, quippe enim videtur me in paene omnibus commentariis similia verba exponere. Ne igitur videar vos afficere taedio velle, ad alia pergam. Heri in somniis tetigi meum catulum album; oscula dedi bestiolae carissimae, ut solebam, credidique canem fidelem super lectum iuxta me requievisse. Eius vellera digitis mulsi audivique latrantem meam deliciam; nomine animal vocavi, quod continuo mea in bracchia exsiluit gaudens. Ubi vero experrecta sum, frigore stupefacta, extemplo recordata sum catulum non adhuc esse mecum, atque oppressa desiderio nequivi somnium rursus capere.